Nje person i cili shkonte ne kishe, nje dite i shkroi nje leter kryeredaktorit te nje gazete per t’u ankuar duke thene se nuk kishte asnje arsye pse duhet te shkosh ne kishe cdo te djele. “Une kam shkuar ne kishe per 30 vjet tashme” thoshte letra “dhe gjate kesaj kohe kam degjuar rreth 3,000 predikime. Por tani edhe po te doja nuk do me kujtohej asnje prej tyre. Prandaj, mendoj qe kjo eshte humbje kohe per mua dhe mendoj qe edhe pastoret po humbasin kohe kot duke predikuar gjithe ato predikime”.

Kjo leter filloi nje debat te vertete ne kendin “Letra per Kryeredaktorin”, gje qe e kenaqi edhe vete kryeredaktorin. Debati me letra vazhdoi per jave te tera deri sa dikush i vuri fund me kete shkrim: “Une kam qene i martuar per 30 vjet tashme.

 

Gjate kesaj kohe gruaja ime ka gatuar rreth 32,000 vakte te ndryshme. Por qe, edhe po te doja, mua nuk me kujtohet menuja e plote qofte edhe te njerit prej atyre vakteve. Por ajo qe di eshte kjo... te gjitha ato vakte me ushqyen dhe me dhane forcen qe me nevojitej per te bere punen time.

 

Nese gruaja ime nuk do me kishte siguruar ato vakte, atehere une do isha fizikisht i vdekur sot. Ne te njejten menyre, nese nuk do te kisha shkuar ne kishe per t’u ushqyer atje, une do te isha i vdekur shpirterisht sot!”