Ndër somalezët qarkullon një ide sipas së cilës të gjithë somalezët janë myslimanë dhe nëse ka ndonjë somalez që nuk e pranon këtë, ata janë paguar për këtë. Edhe somalezët që nuk janë të përkushtuar ndaj praktikave fetare shpallin se janë myslimanë. Megjithëse një numër i madh të rinjsh po trajnohen në teologjinë islamike, pengesa kryesore për t’i besuar Lajmit të Mirë ndër somalezët nuk është ajo teologjike, por më shumë ajo sociale, e lidhur me atë idenë se “të jesh somalez, do të thotë të jesh mysliman.” Shumë njerëz në shumicën e vendeve myslimane kanë qëndrime dhe ide të njëjta.

E vënë në pikëpyetje: Nga ana tjetër, të gjitha luftërat dhe vrasjet midis klaneve somaleze që kanë ndodhur gjatë viteve të fundit kanë nxitur disa që ta vënë në pikëpyetje islamizmin. Disa pyesin: “Pse nuk na ka ruajtur islamizmi nga të vrarët e njëri-tjetrit?” Somalezë të tjerë që kanë jetuar në shoqëri të tilla myslimane si Arabia Saudite ose Shtetet e Golfit, kanë përjetuar një farë diskriminimi që i ka bërë më të hapur ndaj Ungjillit. Në të njëjtën kohë somalezët që kanë qenë praktikues formalë të islamizmit në Somali (ku ishin “të gjithë myslimanë”) shpesh e marrin më seriozisht identitetin dhe praktikat e tyre kur vijnë në perëndim. Ata e bëjnë këtë si mjet për t’u përballur me frikën nga humbja e identitetit dhe ndotjes nga aspektet e këqija të shoqërisë perëndimore.

 

 

Libani shpenzoi disa vite jashtë Somalisë në vende të ndryshme. Më në fund, ai gjeti një pjesë të Inxhilit (Ungjillit), që e impresionoi shumë: një shkrim i mrekullueshëm me një mesazh të thellë. Pas dy a më shumë vitesh ai i besoi plotësisht mesazhit dhe ia besoi jetën Isa Al Masihit (Jezu Krishtit). Pas kësaj, ai provoi një gëzim e paqe të thellë mbi të ardhmen. Falja e perëndisë e mbushi me shpresë! Kushërinjtë e Libanit kishin dëgjuar se ai ishte bërë një gal (që në somalisnht do të thotë pagan). Shumë somalezë nuk e përfytyrojnë që të krishterët mund ta druajnë Perëndinë, sepse supozojnë se të krishterë jetojnë në një mënyrë të theksuar mishore (duke përfshirë edhe dehjen dhe imoralitetin). Kur u kthye për të parë familjen, Libani këmbënguli që të mos ta thërrisnin gal. Në pikëpamjen e tij, ai i ishte nënshtruar Perëndisë, të Plotfuqishmit. Megjithëse në fillim familja e priti mirë, më vonë e refuzuan. Kjo përvojë e dëshpëroi. Besimtarët somalezë janë të paktë në numër dhe përjetojnë vetmi, mohim dhe madje tallje, disa herë edhe nga më të dashurit e tyre. Vetëm inkurajimi dhe ngushëllimi nga Perëndia i ndihmon që t’i kapërcejnë.