Njerëzit, këto kukulla që s’të ngjallin kurrë dashuri,

Këto lodra që vuajnë nga loja që luajnë,

I sheh të qeshin, të qajnë,

Të luten me lotë në sy si të jenë fëmi,

Dhe ti i zë besë…sa  keq…i  pashpresë…

Është gjarpër i fjetur nën luspat e tij,

Afrohesh t’a prekësh, t’a njohësh si është,

Kur zgjohet papritur pasion’ i uritur,

E nis të kafshon, të shqyen pa mëshirë,

Ish miku i dashur, në dukje i mirë,

Tash një armik i mikut të vjetër,

I veshur ndryshe, kostum të ri,

E njëjta lëkurë fsheh tjetër njeri.

Guackë hipokrite i bën të shkëlqejnë,

Të bluajnë, të blejnë, të shkelin, urrejnë,

Shpifin, shthuren, shtiren, mashtrojnë,

Në sy s’të kafshojnë, puthin me ëmbëlsi,

Papritur pas pak nga pas t’a punojnë,

E çmendur arsye bën marrëzi,

Sforcohesh të qash në zhgënjim,

Por s’mundesh……ashtu je dhe Ti…..

Autor: Endri Gjonbrati