(1)     Gjaku si ushqim i ndaluar te Zanafilla 9:4; Ligji i Perterire 12:23; Lev 3:17; 7:26; 17:10-14. Urdhri per te hequr dore nga gjaku ripërsëritet edhe ne dekretin e këshillit te Jerusalemit (Veprat 15:29). Disa e kane respektuar kete ligj dhe mendohet se ky moslejim ishte thjesht nje rit i përkohshëm. Izraelitet hengren gjak pas betejes ne Gibeah (1 Samuelit 14:32-34).

(2)     Gjaku i sakrificave mblidhej nga prifti ne nje ene dhe me pas me te spërkatej 7 here altari i pashkes dhe dyert e shtëpive te izraeliteve (Eksodi 12; Levitiku 4:5-7; 16:14-19). Sipas ligjit (Eksodi 24:8) gjaku i sakrificave sperkatej gjithashtu edhe mbi njerezit. Ne kete menyre ata shenjtëroheshin perpara Zotit duke hyre ne beselidhje me Te. Ky eshte quajtur gjaku i beselidhjes (Heb. 9:19-20; 10:29; 13:20)

(3)     Gjaku i njerezve. Gjaku i viktimes “vengon per hakmarrje” (Zanafilla 4:10) dhe vrasësi denohej (Zanafilla 9:5). “Hakmarresi i gjakut” ishte personi me i afert i viktimes, i cili kerkonte te hakmerrej per vdekjen e tij (Num 35:24,27). Nuk mund te pranohej asnje cmim per shpengimin e jetes se nje vrasesi (Num 35:31).

(4)     Kuptimi metaforik i gjakut ne percaktimin e races (Veprat 17:26) dhe si simboli i nje masakre (Isa 34:3). “Te lash kembet ne gjak” (Psalmi 58:10) do te thote te kesh nje fitore e madhe. Vera, per shkak te ngjyres se kuqe, eshte quajtur “gjaku I rrushit” (Zanafilla 49:11). Gjak dhe uje doli nga Shpetimtari yne, ndersa ushtari romak shpoi me heshte trupin e tij (Gjoni 19:34).