Kisha e Mormonëve përdor Biblën dhe Librin e Mormonit si autoritetet e tyre primare (kryesore). Gjithashtu, Mormonët e pranonjnë librin “Doktrinat dhe Besëlidhjet” dhe “Perla me Vlerë të Madhe” si hyjnisht autoritare. Kisha e Krishterë përdor vetëm Biblën si autoritetin e saj nga Perëndia. Jozef Smithi (Jozeph Smith) nuk njihet si profet.

Kisha Mormone e shikon Perëndinë si Qënien Supreme të universit, por sipas tyre ai e fitoi këtë pozitë mbas një kohe të gjatë. Pra ai u bë Qënia Supreme në mënyrë graduale duke jetuar një jetë përkryermërisht të drejtë. Gjithashtu, Mormonizmi mëson që Perëndia Atë ka një trup prej mishi dhe kockash. Kurse kisha e Krishterë e shpall Perëndinë si përjetësisht dhe pambarimisht suprem. Ai është i njejti sot dhe gjithmonë. Ai është një Qënie frymore.

Kisha Mormone pohon që të gjithë qëniet njerzore ekzistojnë si qënie frymore përpara se të linden në botë. Lindja fizike i jep trup këtyre frymërave, dhe mundësinë për të pasur zgjedhjen e vullnetit të lirë. Bota fizike përfaqëson një periudhë prove. Mëyra se si dikush jeton në tokë përcakton statusin e tij apo të saj në jetën tjetër. Nëse detyrat e jetës fizike përmbushen me një standart të pranueshëm, duke përfshirë përmbushjen e detyrimeve në tempullin Mormon, ai person mund të bëhet perëndi në jetën tjetër dhe si rezultat mund të prodhojë “fëmijë frymor” për të populluar një planet të tijin (në të njejtën mënyrë që Perëndia populloi tokën). Kisha e Krishterë mëson që njerëzit nuk ekzistojnë si frymëra përpara se të linden në botë. Njerëzit nuk mund të arrijnë perëndishmërinë ose të popullojnë botëra të tjera me “fëmijë frymorë.”

Kisha Mormone e shikon Jezusin, Satanin, dhe ne, si vëllezër frymorë dhe bij të Perëndisë. Satani dhe Jezusi “luftuan” për privilegjin e marrjes së formës (mishit) njerzore në mënyrë që të bëheshin shpengues i botës. Jezusi e fitoi betejën, dhe fryma e Jezusit mori një trup nëpërmjet Marisë. Karakteri dhe jeta e Jezusit mund të fitohet dhe merret nga çdokush i cili është në gjendje që të jetojë me një nivel të atillë drejtësie. Kisha e Krishterë mëson që Jezus Krishti ka ekzistuar përjetësisht si Biri i Perëndisë, “personi” i dytë i Trinisë. Jezusi morri një trup njerzor rreth 2000 vjet më parë dhe u lind në botë nëpërmjet virgjëreshës Mari. Ai u kryqëzua mbi një kryq Romak për mëkatet tona, dhe u ngrit nga të vdekurit tre ditë më vonë për të vendosur hyjninë e Tij.

Kisha Mormone mëson që Jezus Krishti e mundi vdekjen dhe i garantoi ringjalljen fizike të gjithë njerzimit. Por, vdekja shpirtërore mund të shmanget nëpërmjet bindjes personale ndaj urdhëresave të Perëndisë. Falja e mëkateve kërkon pagëzimin nga një prift i aprovuar Mormon. Praktika e pagëzimit për të vdekurit është një shtesë apo vijim i kësaj bindje, në të cilën Mormonët pagëzohen në vend të atyre të cilët kanë vdekur pa patur një pagëzim të duhur. Kisha e Krishterë mëson që ne nuk jemi në gjendje që të jetojmë një jetë me drejtësi e cila përmbush standartet e shenjta të Perëndisë. Prandaj, ne vendosim një mardhënie besimi me Perëndinë në veprën e Krishtit në kryq, dhe jo nëpërmjet veprave tona. Pagëzimi dhe veprat e mira janë akte bindje ndaj Perëndisë, dhe jo mënyra se si ne fitojmë jetën e përjetshme.

Kisha Mormone mëson që megjithëse ka një dënim të përkohshëm për ata që janë më të ligët, Jezus Krishti do të vendosi një mbretëri të re me tre nivele: mbretëria qiellore, mbretëria tokësore, dhe mbretëria telestiale. Kisha e Krishterë mëson që ka vetëm dy destinacione të mundshme pas vdekjes, parajsë ose ferr. Këto vende janë finale, qoftë në apektin fizik si dhe atë frymor.

Shënim: Ky material u morr dhe u përkthye nga faqja “What Do Mormons Believe – Doctrinal Differences”. http://www.what-do-mormons-believe.com/