Ne erresiren e ksaj bote me solle ne jete
cdo gje per t'u ndryshuar pervec nje te Vertete
e cila solli drite si dielli ne vere
mendjen me ndricoi dhe me hapi nje dere
deren e lirise te paqes dhe te jetes
me Trupin dhe me Gjakun me mori pas Vetes
me dha uje te pi kur une isha i etur
dhe asgje e mire nuk me kishte mbetur
me dhuroi dashuri kur une se meritoja
dhe dhimbjen Ai duronte kur une mekatoja
me te vertete i persosur ne cdo fjale qe foli
dhe mbas kryqit me ringjallje e tregoi
prandaj jeten time ty ta kam dhene
O Krisht i Vajosuri i Perendise
qe kryqin pranove per shkak te dashurise
me ane te se ciles ti mua me shartove
dhe ne vreshtin tend te shenjte ti mua me pranove
per kete te falenderoj me adhurim dhe me lutje
gjithe ditet e jetes sime qe tani e tutje.

Autor: Edison Veli 

Parathenie

Marku tani na pershkruan momentin, kur vdiq Zoti Jezus Krisht. Nuk ka ngjarje me te rendesishme dhe me solemne ne tere historine e botes, sesa vdekja e Krishtit. Shlyerja e mekateve te te gjithe njerezimit u realizua pikerisht ne sekonden, kur Mesia dha frymen e fundit. Po ne kete moment, Mbreteria (e Qiellit) hapi dyert e saj per kedo, qe do te besonte ne Krishtin. Nje sakrifice e tille nuk u perserit me kurre. Ajo ishte e vetmja menyre shpengimi, si per hebrenjte, ashtu edhe per jo-hebrenjte.

Zeri

“Pastaj, kur erdhi e gjashta ore, erresira e mbuloi gjithe vendin deri ne te nenten ore. Dhe ne te nenten ore Jezusi bertiti me ze te larte: “Eloi, Eloi; lama sabaktani?”, qe e perkthyer do te thote: “Perendia im, Perendia im, perse me ke braktisur?” (Marku 15:33-34).

Një herë pyeta vetveten:
- Mëkatova? Ajo m'u përgjigj:
- Nuk e di.
Pastaj pyeta: Malin, detin, erën.

Mali rrinte serioz, nuk fliste,
deti dallgët fort përplaste,
era zërin tim s'e qaste.
Më pas pyeta :
Barin,
arin,
bletën.
Bari qaraman
s'më fliste, dikush e godiste,
ari po shkëlqente, nisi të gënjente,
bleta u largua. - Mos më pyet mua
Pastaj u largua.

Pyeta edhe yjet, diellin, hënën.
Por, ata më thanë të pyesja nënën.
Nëna
më puthi me dashuri
duke më thënë:
Vetëm Zoti e di.

Autor: Elda Kokoneshi 

“Dhe, duke qene se paudhesia do te shumohet, shumekujt do t’i ftohet dashuria; por ai qe do te ngulmoje deri ne fund do te shpetohet” (Mateu 24:12-13).

Parathenie

Te shumte jane ata besimtare, qe nuk pyesin fare per thirrjen e Perendise ne jeten e tyre, por jane thjesht te kenaqur qe jane te shpetuar. Ne kishat tona ka nga ata qe, i perkushtohen shume pak Zotit, ndaj edhe vuajne pasojat e mungeses se ketij perkushtimi. E kemi lejuar mekatin te hyje brenda ne kishe, ndaj edhe jeta jone eshte e semure dhe kisha eshte e dobet. Ka shume gjera, qe mund ta shkaterrojne kishen nga brenda, por le t’i hedhim nje sy pese prej tyre.

Ata qe nuk vijne rregullisht ne kishe

“Dhe le te kujdesemi per njeri tjetrin, per t’u nxitur per dashuri dhe vepra te mira, pa hequr dore nga te mbledhurit bashke tonin, sikurse kane zakon disa, por te nxisim njeri tjetrin, aq me teper se e shihni diten qe po afrohet” (Hebrenjve 10:24-25).